golfclub-de-merwelanden-crayestein

Golfclub de Merwelanden

Word ook Merwelander! De leukste manier om van het golfspelletje te genieten is samen met je vrienden ! En waar maak je al die nieuwe vrienden ? Bij Golfclub de Merwelanden natuurlijk !

Ik word ook Merwelander

Op de hoogte blijven?

Schijf u dan in voor onze nieuwsbrief!

Nieuws brief GC de Merwelanden January 9, 2014

Verstuurd op 30-11--0001
Wordt deze nieuwsbrief niet correct weergegeven? Klik dan hier.
 

In deze Nieuwsbrief

 
 
   
  • Van uw voorzitter

  • Van de bestuurstafel

  • Mona spreekt

  • Column Peter van der Ven

  • Onze correspondent Overzee

 
 
 
 

Van uw voorzitter

 
 
 

Nieuwjaarsbijeenkomst 5 januari 2014

Meer dan honderd leden waren aanwezig op de jaarlijkse nieuwjaarsbijeenkomst. Onder hen ook een aantal oudleden. Deze groep was door het bestuur speciaal uitgenodigd omdat zij dan, ondanks het beëindigen van hun lidmaatschap, veelal door fysieke problemen veroorzaakt, betrokken kunnen blijven bij het wel en wee van de vereniging. Bij binnenkomst werd een ieder ontvangen met een glaasje champagne van het huis en ook Rini’s oliebollen werden met smaak genuttigd.

Het officiële gedeelte

In de speech van de voorzitter kwamen, zoals te doen gebruikelijk is, drie aspecten naar voren: Herinneren, terugkijken en vooruitzien. 

Bij herinneren werd stil gestaan bij onze overleden leden, Bram Hoogerwaard, Theodor Bakhuizen, Carin Kuijsters en Joop Ek. 

Terugkijkend op het verenigingsjaar 2013 sprak de voorzitter over tevredenheid.

Tevredenheid over:

- de analyse en reeds ondernomen acties voor wat betreft de uitkomsten van het ledentevredenheidsonderzoek

- de vernieuwing van statuten en huishoudelijk reglement

- de vernieuwing en aanpassing van de gebruikersovereenkomst

- kennisname van het door de NGF gepresenteerde segmentatieonderzoek van onze doelgroepen

- innovatie van het communicatieplan

- goede verstandhouding en overleg met Crayestein

Terugkijken op het Merwelandensportjaar 2013

Uitgereikt zijn de maandbekers

B2.  Winnares: Trudy de Ruijter, met ex-aequo Han Hofstede en Willem Wagenaar

 

B1.  Winnaar Cor Jabaay, met als 2e Toshfumi Wake en 3e Aart van Ameijden

A.   Winnaar Roelof Rijnhout, met als 2e Harry van de Laan en 3e Aad van Vugt

Order of Merit voor de dames

Winnares Heleen Klijn-Kunst, 2e Lisa Ebeli en 3e Liesbeth Groeneweg

Order of Merit Heren

Winnaar Gert Baas, 2e Jordy Kuijsters en 3e Jeroen Bekker.

Gert memoreerde in zijn bedankwoord, zijn telefonisch contact ’s-morgens met mede winnares Heleen Klijn, namens wie hij ook alle commissieleden, die hebben bijgedragen aan de organisatie, bedankte. Speciaal waarderende woorden sprak hij aan het adres van Jordy Kuijsters, die ondanks een moeilijke periode, toch een fantastisch golfresultaat heeft neergezet.

 

Verkiezing jeugdspeler van het jaar 2013

Selen Busio is verkozen tot jeugdspeler van het jaar 2013. Het nominatieverslag (van JC en pro Cees van de Berg) luidde: De keuze voor Selene is gebaseerd op haar inzet en toewijding. Zowel in de competitie, tijdens jeugdwedstrijden, als tijdens de trainingen is zij altijd een constante factor geweest, die met inzet en veel plezier in het spel, resultaat heeft geboekt

Opbrengst Qualifying kaarten

Jaarlijks wordt op deze bijeenkomst het bedrag bekend gemaakt van de qualifying kaarten. De bijdrage bedraagt €0,50 per kaart, De handicart-commissie ziet mede toe op de financiële verwerking. Het aantal verkochte kaarten is 2369, wat resulteert in een bedrag van 1184,50. Traditiegetrouw zal dit bedrag in zijn geheel worden overgemaakt naar de Stichting Handicart.

De Merwelandentrofee

De Merwelandentrofee, die jaarlijks wordt uitgereikt aan een lid, die zich binnen de vereniging (bijzonder) verdienstelijk heeft gemaakt, is uitgereikt aan Donald Tegelaar. De voorzitter sprak van een lid, die onopvallend (maar in resultaten zeer opvallend) zijn commissie leid. In goed overleg met Crayestein, de hcp-examens vlotjes laat verlopen, theorie-lessen met al zijn commissieleden organiseert voor de aankomend golfers en met zijn organisatie daar ook nog eens voor de vereniging financieel gewin bij behaalt.

 

Donald bedankte allereerst zijn commissie-leden en ziet hen ook verantwoordelijk voor zijn uitverkiezing. Daarnaast benadrukte hij, dat het lid zijn van een vereniging veel geeft, en dat je daar ook best iets voor mag terugdoen vooraleer je jezelf rekent tot de groep ”de beste stuurlui staan aan wal”.

Vooruitzien

In het begin is gesproken over tevredenheid. Het bestuur zal er voor waken, dat deze tevredenheid nooit zal leiden tot zelf-genoegzaamheid. Neen, tevredenheid zal een prikkel zijn om het onze leden in het komende jaar wederom naar de zin te maken. Het eerste schot in de roos was de organisatie van de golflessen eind van 2013, stap 4 en 5 van het 9-stappenplan. 85 Leden zijn bezig om hun beleving voor golf te vergroten en hun spel-plezier te verhogen. Dat is verenigingsbindend en socialiserend. Tenslotte spreek ik namens alle bestuursleden, de wens uit voor een gezond en "good swingend" golfjaar 2014 voor alle Merwelanders.

 

 
 
 

Van de bestuurstafel

 
 
 

Een nieuwe Gebruikersovereenkomst

Alle Merwelanders hebben in december een nieuwe gebruikersovereenkomst ontvangen. Uw bestuur heeft u geadviseerd de verklaring van acceptatie te ondertekenen. Er is geen verplichting om deze verklaring te tekenen, maar alle veranderingen zijn in het voordeel van de deelnamebewijshouders /-sters. Daarom deze herinnering. Hebt u al getekend en geretourneerd ? Mocht dit niet het geval zijn, dan zou ons advies zijn om niet meer uit te stellen. Teken deze verklaring nu per omgaande, en retourneer hem naar de Expl. Mij. Crayestein v.o.f. 

Donkere, winterse dagen

Gelukkig hebben wij al weer enige wintermaanden, inclusief Kerst en Oud en Nieuw, achter de rug. Zelfs de genoeglijke en gezellige Nieuwjaarsreceptie hebben wij al gehad.

Dit is de periode dat vele commissieleden druk bezig zijn om alle plannen voor een nieuw golfseizoen verder uit te werken. Wij zien ook de competitiespelers driftig oefenen, ondanks het onaantrekkelijke winterse weer. Inmiddels heeft de wedstrijdkalender 2014 al weer gestalte gekregen. Deze is binnenkort beschikbaar en via onze website te raadplegen. Via deze Bestuurs-Nieuwsbrief willen wij al even vooruit lopen op enige evenementen.

 
In samenwerking met Crayestein verzorgen wij in 2014 ook weer een 
 
Nationale Open Golfdag
 
onder auspiciën van de NGF. Deze Golfdag wordt bij ons dit jaar op zaterdag 12 april georganiseerd. Mocht u familie of kennissen hebben die intussen ook golfinteresse of golfkriebels hebben gekregen, maar nog niet over “golfdrempel” zijn getrokken. Dan is dit een uitgelezen mogelijkheid om golfen van nabij mee te maken en de Merwelanden-sfeer te proeven. U krijgt allen via dit medium t.z.t. natuurlijk het dagprogramma toegezonden. 
 
Wij willen nog een onderwerp uit de nieuwe Wedstrijdkalender 2014 lichten. GC De Merwelanden besteedt elk jaar extra aandacht aan onze Nieuwe Leden en Vrije Golfers. Deze mensen worden uitgenodigd om op zaterdag 17 mei en/of zaterdag 4 oktober 2014 met bestuurs- en commissieleden een wedstrijd te golfen. We hopen met deze toenadering nieuwe leden en vrije golfers de "Merwelanden-warmte" mee te kunnen geven
 
De dagen lengen alweer, zodat de greenkeepers aan de voorbereidingen voor een nieuw golfseizoen kunnen beginnen. Zij hebben de donkere dagen al goed gebruikt om door de baan overal buggypaden aan te leggen. Een geweldig initiatief, zodat ook de minder valide Merwelander zijn golfrondje kan spelen. Er zijn gelukkig nog wel enige wensen en ideeën, waarmee bestuur en/of commissieleden druk zijn. We zullen u via dit medium, dan wel Facebook, op de hoogte houden van het wel en wee van uw golfclub De Merwelanden.
 
 
 
 

Mona spreekt

 
 
 

To kiss or not to kiss, that is the question

Allereerst wil ik u een geweldig, sportief en gezond 2014 toewensen. En dat brengt mij vanzelf bij de prangende vraag die ons gestuurd is;

Moet ik iedereen zoenen bij de nieuwjaarsborrel?

Mona zou Mona niet zijn als ze het weer tot op de bodem zou uitzoeken, en al haar etiquette connecties zou aanspreken. Het resultaat is verrassend. Mensen die plakzoenen geven, uit de mond ruiken, en mensen die baarden met poedersuiker en snorren met bier hebben hoef je niet te kussen. De beste manier om deze kussers te ontwijken is met ferme pas en een zeer uitgestrekte arm op het doelwit af te stappen, waarbij je het gezicht enigszins afgebogen houdt (de Bill Clinton vs Khadaffi methode). In extreme gevallen kun je ook de linkerhand nog tegen de schouder aanzetten om te voorkomen dat je naar de kusser wordt toegetrokken.  Ik heb het tijdens de laatste editie getest, en het werkt in de meeste gevallen. Het wordt pas pijnlijk als je de één wel gaat kussen, en de ander (die er vlak naast staat) door middel van het eerder beschreven truukje, niet….. Nee, dan is het gewoon door de zure appel heen bijten. De luchtkus lijkt dan een prettige oplossing (waarbij je je hoofd zoveel mogelijk de andere kant opdraait zodat je de wang van de ander niet raakt), maar de echte plakkers weten dan jouw wang of oor wél vol te vinden.

 

Toch maar even op wikipedia gekeken; “wanneer een kus geen uitdrukking geeft aan liefde is het grotendeels een symbolisch gebaar dat uitsluitend voor de waarde wordt uitgewisseld”  “De exacte manier waarop de begroetende kus gebeurt en hoe vaak en met wie is afhankelijk van de cultuur, het land en de bevolkingsgroep……”. Kijk en daar loopt het spaak, een grotere mengelmoes van diverse kussers vind je nergens… alleen bij de Merwelanden! Jantje geeft er drie, Rietje geeft er twee, Pietje geeft een handkus en Marie geeft de ontwijkende hand met de uitgestrekte arm. De veelgestelde vraag, waar Mona wel raad mee weet: Nee, je hoeft niet iedereen te zoenen die op de nieuwjaarsborrel rondloopt. Kus alleen de personen die je graag wil kussen en voor de overige twijfelgevallen: Kijk de plakzoenende, poedersuikerbebaarde of ietwat onwelriekende Mede Merwelander in de ogen, geef een welgemeende hand, misschien nog een bemoedigend klopje op de rechterarm en wens hem of haar oprecht het allerbeste voor het nieuwe jaar en voeg daar liefjes aan toe dat je volgend jaar weer kust als de baard weg is, of de afspraak bij de mondhygiëniste achter de rug is.

Veel liefs,

Mona

 
 
 
   
 

   
 
 
 
 
 

Column Peter van der Ven

 
 
 

 

Hey Merwelander,

Er zijn wat lezers die deze nieuwsbrief steeds meer weten te waarderen en dat is natuurlijk ook precies de bedoeling. Er waren ook lezers die me op het hart drukten om door te gaan met het schrijven van een boek. "Doorgaan, vooral doorgaan". Dus gaan we door. Hoofdstuk drie dus voor de liefhebbers.

De wet van meneer Jan:
“Ons werk is 80 % administratie en 20 % creatie”
 
1.
 
 
Meneer Jan had zo zijn eigen opvattingen. Het werken op een reclame-adviesbureau wordt vaak geromantiseerd. Alsof we de hele dag creatief lopen te doen. Om die reden zijn al die reclamemensen ook in het vak gegaan. Maar de realiteit is anders. De basis ligt in het administreren, tenminste dat was de overtuiging van meneer Jan en dat behoeft een beetje uitleg. Zo vond hij dat je ten eerste goede afspraken moet maken met je klanten. Die leg je vast en dan pas ga je aan het werk. Ten tweede moet je de projecten die je uitvoert goed administreren. De gemaakte uren per medewerker op een project goed bijhouden dus. Ten derde moet je op basis van de afspraken en offertes duidelijk factureren zonder misverstanden. En tenslotte is het noodzakelijk dat je alles goed archiveert zodat je later overal op kan teruggrijpen en het wiel niet iedere keer opnieuw hoeft uit te vinden. Als je dat zo even opschrijft , lijkt er nog maar weinig tijd voor het echte creëren en dat was ook vaak zo. En daar is het “overwerk” voor uitgevonden. Echte creaties ontstonden na werktijd als de telefoons niet meer rinkelden en de post de deur uit was.
 
2.
 
 
Tot op de dag van vandaag worden gemaakte uren geregistreerd. We werken immers in de dienstverlening en dat draait vaak om “uurtje-factuurtje”. Neem bijvoorbeeld de studio. Daar worden de ideeën en concepten uitgewerkt in schetsen door de art-director. En dat ging in de tijd van Jan Grijseels met de hand. Een doos viltstiften was het voornaamste gereedschap. Dat was een lust voor het oog, zo’n hele trits viltstiften in een joekel van een box , wel honderd stuks in alle denkbare kleuren, keurig gerangschikt van lichte naar donkere tinten. Je had daarnaast de ecoline potjes, ook bijzonder om te zien. Een doos kleurpotloden en de hele fijne zwart grafiet stiften voor de lijntekeningen completeerden het materiaal van de art-director. Daar werd voorzichtig mee omgesprongen zoals iedere ambachtsman z’n materialen koestert. Het uurtarief van de art-director was hoger dan die van de studio- mensen. Die zorgden voor de uitwerking van hetgeen de art-director qua vormgeving bedacht. De chef studio had ook weer een hoger tarief als de werktekenaars. Dan waren er ook nog Doka mensen en de retoucheurs. Allemaal met verschillende tarieven. Al die mensen hadden een urenlijstje onder handbereik. Zodra een order werd gestart, noteerde men de naam van de klant, de titel van het project, het ordernummer en de bestede tijd aan de betreffende opdracht. Tenminste, dat was de uitdrukkelijke eis van meneer Jan.
 
3.
 
 
Iedere dag werden de tijdbriefjes opgehaald en werden overgenomen op een zogenaamde calculatiestaat. Daarop stond de beschrijving van het project, het nummer en de klant. Zo’n calculatiestaat bood de mogelijkheid om alle mogelijke kosten die op een order werden gemaakt te noteren. De gewerkte uren, de inkoopkosten, de gemaakte kilometers, de representatiekosten, bijzondere kosten, noem maar op. Dat was een precies werkje en op een dag kreeg ik de opdracht om dit te verzorgen. Was toch gauw een paar uurtjes per dag werk. “En houdt die gasten in de gaten of ze de briefjes goed invullen, loop af en toe naar de studio en controleer het, en als ze dat slordig doen of helemaal niet, dan geef je ze op hun flikker”, voegde meneer Jan fijntjes toe. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Een broekie leest niet de les aan gepokte en gemazelde creatieven en de onvolkomenheden aan meneer Jan doorgeven kwam al helemaal niet in je hoofd op. Dan had je geen collega’s meer maar een berg vijanden. Dus moest je een beetje diplomatisch zijn en zo kreeg je uiteindelijk de uurtjes wel op z’n plek.        
 
4.
 
 
Een bureau van een omvang van 50 medewerkers produceert wat af op een dag. Zodra iets gereed was (advertenties en drukwerk), werd een exemplaar keurig bewaard in het modellenboek. Iedere klant had één of meerdere modellenboeken. Mooie, dikke boeken voorzien van een lederen blauwe band, uiteraard voorzien van het JG-logo met in gouden letters op de rug de naam van de klant. Op de diepzwarte bladen in het boek formaat 30 x 40 werden de modellen geplakt, met daarbij een keurig etiket waarop in getikte letters de gegevens stonden genoteerd. Ordernummer, korte beschrijving van het project en de datum waarop het was afgeleverd en in geval van advertenties op welke data en in welke kranten/bladen ze waren geplaatst. Zo kon je alles terugvinden. Altijd handig als een klant een herdruk of een herplaatsing wenste. Meneer Jan had gewoon gelijk. 80 % administratie.
 
5.
 
“Adverteren doet begeren” en wij hadden dan ook veel klanten die regelmatig en veel adverteerden. Van iedere geplaatste advertentie ontving je van de betreffende uitgever een bewijsnummer. Al die kranten en tijdschriften doorbladeren was ook een vak. Als je een advertentie had gevonden controleerde je of het formaat overeen kwam met de opdracht. Kranten werkten in die tijd met het begrip “millimeters”. Kolombreedte maal hoogte in millimeters resulteerden in een formaat dat ook weer in millimeters werd uitgedrukt. Even voor de leek: een 20 cm brede advertentie (kolombreedte doorgaans 4 cm dus 20 cm breed is 5 kolommen) met een hoogte van 30 cm (dat is dus 300 millimeter) werd dus uitgedrukt als een “5 koloms 300”.
 
 
 
 
Iedereen begreep wat je bedoelde. De studio, de klant, de krant en de medewerker die de bewijsnummers moest controleren. Was het allemaal akkoord dan ging er een seintje naar de boekhouder, die de inkomende factuur dan exact kon controleren. 80 % administratie, het klopt nog steeds.
 
6.
 
Het meest vervelende karwei was het doorbladeren van de pagina’s met al die kleine advertenties. Die advertenties die door de krant zelf worden gezet. Iedere krant noemt ze anders: tips, speurders, zoekertjes, mini’s, je verzint het maar. Ook op dat gebied hadden we klanten en al die kleine advertenties werden opgespeurd door onze chauffeur. Jawel, wij hadden een eigen chauffeur in dienst. Met uniform en al. Op z’n grijze kostuum stonden op de linker revers de initialen JG (what else?) geborduurd. Onze chauffeur heette Meneer Kardinaal. Niemand sprak hem aan bij zijn voornaam. Meneer Kardinaal was de enige in het hele pand die altijd tevreden liep te fluiten. Dat kwam ook omdat hij niet alleen een uniform droeg maar ook een echte pet, zo eentje als de politie draagt met zo’n harde klep.
 
 
 
 
 
Kwam niet aan de pet van Kardinaal want dan had je ruzie. Meneer Kardinaal reed in een auto van de zaak, een foeilelijke beige Opel Kadett Stationwagon. En daar bracht hij de hele dag spullen mee rond. Op de zaak had hij een eigen plek in de postkamer. En daar bladerde hij dan, als-ie niet hoefde te rijden de bewijsnummers door om tips/speurders/zoekertjes/mini’s op te zoeken.
 
7.
 
Kardinaal las de krant in de tijd van de baas en daar had de baas een bloedhekel aan. Maar Kardinaal was slim en als er wat van werd gezegd, was zijn smoes natuurlijk dat hij op zoek was naar die kleine advertenties. Je kon Kardinaal niet blijer zien als hij met de baas op stap moest. Die reed in een chique BMW “7 zoveel” en dan mocht Kardinaal vaak rijden. Kon de baas nog even wat spullen doornemen of lekker relaxed de krant lezen. Kardinaal hield precies bij hoeveel kilometers er werden gereden en dat deed hij ook met de kilometers van de Kadett van de zaak. Dus zelfs Kardinaal, met uniform, pet en al moest aan de administratie. “Wie schrijft die blijft”, dat gezegde kan alleen maar verzonnen zijn dan door meneer Jan.
 
8.
 
Tussen al die dagelijkse klussen door, kreeg je van meneer Jan ook opdrachten om je creativiteit op de proef te stellen. Teksten schrijven en nadenken over de thema’s, die gebaseerd waren op briefings en plannen van de opdrachtgevers. Je begon natuurlijk onderaan en dat was het schrijven van productteksten. Probeer maar steeds een TV op een andere manier aan te prijzen. Of een kostuum, of schoeisel, of fietsen, of een radio, of een horloge. En dan hadden we ook veel bedrijven waarvoor we de personeelswerving mochten verzorgen. Ook zo’n uitdaging: het schrijven van een personeelsadvertentie. Als junior kreeg je genoeg te doen en kwam je tijd tekort. Maar ieder uurtje extra werd uitbetaald. Maar liefst 2 gulden en 50 cent.
 
Dat werd bijgehouden met behulp van de prikklok. Ieder morgen klokte je in met je eigen kaart en ’s avonds klokte je weer uit. Zo ging dat en het was goed zo.    








   

 
 
 
 
 

Van onze correspondent overzee

 
 
 

Brasil

In Santos Brazilië, zijn we van boord gegaan. Ter plekke een auto gehuurd en naar de kustplaats Cananeia gereden waar we via internet in een Pousado hadden geboekt. Cananeia is volgens de internet folder een schitterend plaatsje aan zee dat wij hebben bereikt door een tocht van enige honderden kilometers op een tweebaans weg door het Braziliaanse regenwoud ( inclusief regen). Indrukwekkend, leek op Sumatra.

Wij werden aller vriendelijkst ontvangen en mochten kiezen welke kamer wij wilden. Dat is ook niet zo vreemd want ik geloof dat wij niet alleen de enige gasten van de Pousado zijn maar van heel Cananeia. We hadden voor twee dagen gereserveerd. Echtgenoten waarbij het boek al dicht is moeten hier niet komen. Voor aanspraak ben je op elkaar aan gewezen. Tenzij je Portugees spreekt. Dat doen wij niet. 's Avonds uit eten gegaan in een door Trip Advisor als beste van Cananeia genoteerd restaurant. Dat was een goede aanbeveling. Het was gesloten. Vijftig meter er voor was ook een restaurant, dus dat maar genomen. Wij waren de enigen maar hoe laat de gemiddelde Braziliaan gaat eten wisten wij nog niet. In ieder geval niet om kwart over acht. Wij zaten er dus alleen. Het restaurant straalde niet echte top kwaliteit uit. Tafels met een versleten zeiltje er op in een lokaal met een versleten houten vloer en geschikt voor 100 gasten, werden verlicht door te weinig TL buizen die flikkerden. De dochter des huizes van zes of daar omtrent racete met een onwezenlijke grijns op haar gezicht als door de duivel bezeten op een roze fietsje met een scherp piepend achterwiel in het flikkerend licht van de TL buizen tussen de tafels door. Wij zaten voor het open raam en keken uit over een onverharde weg met beperkte straat verlichting die door de stortregen tot vage lichtverspreiders waren verworden. Af en toe een schim die opdook en vervolgens weer verdween achter het regen gordijn. Hitchcock zou er blij mee zijn. Aan tafel verscheen een zombie met slagtanden die de ober bleek te zijn. Wij bestelden garnalen in olie met knoflook. Die kwamen "zisselend hot" op een gloeiende ijzeren schotel binnen. Rook goed en zag er goed uit. Ze waren alleen vergeten ze te pellen zo bleek. Met je vingers aanraken leverde direct een blaar op dus wachten tot de boel koud was geworden. Het hoofdgerecht: vis kwam alvorens wij één gamba konden aanraken. De vis was lokaal met grondsmaak. Het kind met fietsje bleef een parcours afleggen waar wij de finish niet van hebben mee gemaakt.

 

Vandaag door het dorp gelopen en bevestigd gezien wat wij al vermoeden. Buiten de lokale inteelt is hier niemand. Onze ontdekkingstocht vanochtend werd onderbroken door -hoe kan het anders - een regen bui zodat we maar een kroeg in zijn gevlucht. We hadden het boekje " Hoe spreek ik Portugees " mee genomen om uit te zoeken waaruit onze lunch ging bestaan. Liever geen ongepelde dingen meer. Qua drinken wisten we het al; geen wijn want die is relatief duur en niet te zuipen. Brazilianen drinken geen wijn maar bier, was ons verteld door Brazilianen op het cruise schip. Klopt. De gerechten op de kaart stonden voor 75 procent niet in ons boekje. Dat had toch geen belang want in ons dorp kan 80 procent niet lezen. Dat ondervonden wij toen we teksten als " mag ik gebakken vis"," heeft u gamba's" enzovoorts in ons boekje aanwezen. Onze lunch liep uit op een soort onbestemde kokos/bananen soep die voldoende energie gaf om tien bomen te kappen of honderd kilometer hard te lopen.

Mijn vrouw raakte verrukt van een leren rugzak in een etalage en wilde die kopen. Buiten stond "Master Card" aangegeven. Mijn vermoeden dat ze de sticker op de deur hadden om belangrijk te lijken bleek juist. Niks credit card, niks dollars, local cash en niets anders! Die hadden we nog niet, wij hadden verwacht in Cananeia dollars te wisselen. Helaas de eerst volgende bank was 200 km verder.Geen rugzak dus.

Gisteravond als nog bij het aanbevolen restaurant in ons dorp gegeten. Was heel gezellig, we zaten weer alleen. Wat we aten is niet blijven hangen. We hebben in onze Pousado een nieuwe kamer gekregen omdat bij ons na mijn douche de badkamer en de slaapkamer blank stonden. Een ieder die mij kent weet dat ik mij langdurig douche omdat ik mij ook onder de douche scheer. Daarbij ga ik altijd zitten. Ik was dit keer met mijn gat op de afvoer gaan zitten. Slaapkamer en badkamer waren betegeld dus het probleem beperkte zich tot overal nat. We hebben de dienstmaagd er bij geroepen die onder het slaken van allerlei excuses direct onze spullen naar een andere kamer versjouwde en ons nederig vroeg of we daar dan wilden slapen. Het kind dacht namelijk dat de afvoer verstopt was. Wij hebben dat zo gelaten. We hebben de zaak wel aan gegrepen om te melden dat we de volgende dag vertrokken en niet nog een dag bleven. Daar had de directie begrip voor.

We zijn dus een dag eerder uit dit straf oord gevlucht. Op naar de volgende belevenis.

JB te B.

 

 
 
 
Copyright © 2014 GC de Merwelanden

Ons mailing adres is:
communicatie@gcmerwelanden.nl

GC de Merwelanden op facebook
 
 
 logo

Terug

informatie-over-gc-merwelanden

Copyright © 2021 | Alle rechten voorbehouden

Designpro.nl