MERWELANDEN INSIDE
NIEUWE LEDEN/VRIJE GOLFERS WEDSTRIJD
Vorige week zaterdag vond de tweede (tevens laatste) wedstrijd van dit jaar plaats voor onze nieuwe leden en vrije golfers. Met in totaal 22 deelnemers hebben we er een gezellige middag van gemaakt: bewolkt maar droog, een goede temperatuur en na afloop hebben we onder het genot van een drankje met bittergarnituur de prijzen uitgereikt. Onze felicitaties gaan naar:
1e prijs: Thorsten Beckmann
2e prijs: Corné van der Ent
3e prijs: Fritz Witt
We kijken terug op een top middag en willen vooral ook de vrijwilligers die als begeleiding mee zijn gegaan in de baan, bedanken voor hun deelname.
OPENING PITCH & PUTT
Op zondag 12 oktober heeft Crayestein Golf hun Pitch&Putt baan geopend. De reacties waren enorm positief: de baan is mooi aangelegd en is enorm uitdagend. Leden van GC de Merwelanden met jaarkaart kunnen tot 1 april gratis spelen op de pitch&putt baan (wel vooraf reserveren via de website of golfshop). Meer informatie lees je via deze link: PITCH&PUTT
 |  |
LANDELIJKE FINALE HANDICART TROFEE
Op donderdag 9 oktober werd de jaarlijkse finale van de Handicart Trofee gespeeld op Golfclub Anderstein in Maarsbergen. Onze club werd hierbij vertegenwoordigd door Mariel en Jeroen Maat. Zij slaagden er niet in om de Handicart Trofee 2025 in de wacht te slepen, maar dat weerhield Mariel er niet van om een leuk verslagje over hun ervaring op Anderstein te maken:
‘Jeetje, wat is het hier mooi.’ Opnieuw draaien we een straat in die omlijst wordt door bomen. Ik kijk om me heen en tel zo al acht verschillende kleuren groen. Zo her en der verraden wat oranje en dieprode kleuren de in aantocht zijnde herfst. Een verblindend zonnetje schijnt door onze voorruit.
‘Alleen de weg hiernaartoe is al een cadeautje. Dit kunnen we in ieder geval al in onze zak steken,’ zeg ik. Ik houd van bossen en bomen. Ze maken me rustig! Maar vandaag, vandaag niet. Ondanks de prachtige omgeving, winnen de slappe knieën, de licht trillende handen en het wat weeïge en misselijk gevoel in mijn maag het van het relaxte effect dat de natuur normaal gesproken op mij heeft. Lang leve de wedstrijdspanning 
.
‘We gaan er gewoon een leuke dag van maken,’ zeg ik terwijl we van het parkeerterrein naar het clubhuis van Anderstein lopen. Het was fijn geweest als ik er net wat meer overtuiging in door had kunnen laten klinken.
‘Hé dat is ook raar, hier staat ineens alleen een bordje C1. Waar is het bordje A1 nou gebleven?... Dit kan niet kloppen’ zoekend kijk ik om me heen. ‘Volgens mij moeten we weer terug, hoor Maat,’ zeg ik en zet de buggy in zijn achteruit. Om ons heen zien we nu ook anderen deelnemers wat verdwaasd van plattegrondjes naar de omgeving kijken. Tja, door zoveel bomen is het ook moeilijk het bos nog te zien.
‘Ik snap er helemaal niets meer van,’ de vrouw in een handicart tegenover ons kijkt ons verloren aan. In haar ogen zie ik een lichte paniek. Snel stap ik uit en wijs op het kaartje; ‘zo te zien zijn we inderdaad bij hole 1, maar dit is de groene baan en we starten allemaal vanaf de blauwe.' Hoewel wij ook geen idee hebben waar we heen moeten, besluit ze toch achter ons aan te rijden. Na wat zoekwerk komen we tegelijk met onze flightgenoten, Els en Carla, aan bij onze eerste hole. ‘Een handicart in het kader van…?’ vraagt Els. ‘In het kader van... mijn gezondheid,’ antwoord ik. ‘Wat fijn dat je dit zo vraagt,’ antwoord Jeroen tegelijkertijd. Zo kan het dus blijkbaar ook (met het oog op onze eerdere ervaring tijdens de regio finale) denken we beide. Els en Carla zorgen met deze opmerking in ieder geval voor een goede binnenkomer. Ook nu ontdekken we (alweer) dat een eerste indruk niet altijd hoeft te kloppen en al snel verlangen we terug naar onze relaxte flightgenoten van de regio finale, Leo en Anneke (met hun juist onhandige start). Onze huidige flightgenoten zijn er namelijk vandaag duidelijk niet alleen om er ‘gewoon een leuke dag van te maken’ . Gelukkig vermaken Jeroen en ik ons samen ook prima.
Waar we als een geoliede machine de regiofinale speelden, verloopt ons spel vandaag wat met horten en stoten. We spelen zeker niet slecht, maar het lukt ons niet om nog een keer, net zoals bij Catharinenburg, de slingers op te hangen. Met een totaal van 30 stablefordpunten hoeven we ons in ieder geval niet druk te maken over het geven van een speech deze keer. Geen prijs, maar wat was het een mooie dag op een prachtige baan! En wat was het een feestje om hier vandaag te mogen spelen. Zeker gezien mijn eigenlijk te hoge handicap om hier de baan op te mogen. Met een dikke trui aan, het is inmiddels flink afgekoeld, lopen we terug naar de auto. Snel stop ik mijn handen in mijn zakken. En ineens voel ik het. Het kleine in vieren opgevouwen papiertje. Vanmorgen, vlak voordat ik de deur uit ging, had ik het nog snel in mijn zak gestopt. Tijdens het spelen heb ik er helemaal niet meer aan gedacht. Ik weet wat erop staat, toch vouw ik het open. Ik kijk naar wat ik heb opgeschreven. Zo is het, Jel, denk ik en stop het papiertje terug in mijn broekzak. Met een grote glimlach op mijn gezicht en een tevreden gevoel (ondanks ons niet zo goede spel) verlaat ik landgoed Anderstein. Waar geheime briefjes al niet goed voor zijn.
Goed gedaan, Mariel en Jeroen !!
